Kur Mel Gibson erdhi për herë të parë në Hollywood, ishte vetëm në të 20-at. Ai thotë se ndjente “dyshime paranojake” për atë që po ndodhte rreth tij, sepse kishte gjëra që nuk i kuptonte dhe askush nuk i shpjegonte.

Në fillim mendonte se po e ekzagjeronte: si ato filmat ku një i huaj futet në një qytet të çuditshëm dhe të gjithë ndalojnë së foluri sapo ai hyn. Por më vonë, sipas tij, kuptoi diçka tronditëse: shumë nga “makthet” e tij ishin reale.

Gibson e përshkruan Hollywood-in jo thjesht si industri filmi, por si një sistem që të korrupton dhe të thyen moralisht, nëse nuk ruan veten. Ai flet për “paganë të vegjël pa shpirt” që përpiqen të të rrëzojnë muret, të të shkatërrojnë parimet, të të detyrojnë të devijosh.

Dhe pjesa më e fortë: ai thotë se këtu ekziston një “kontratë sociale” e pashkruar, nuk duhet të nxehesh, nuk duhet të reagosh, sepse nesër të duhet të bësh prapë biznes me të njëjtët njerëz. Sipas tij, është pothuajse e nënkuptuar që në një moment do të mashtrohesh ose do të dëmtohesh.

Për të mbijetuar, Gibson thotë se duhet “rezistenca e buburrecit”, sepse ky vend “të ha të gjallë”.

Sot, pas publikimit të dosjeve të reja që lidhen me Jeffrey Epstein dhe botën e errët të elitave, rrëfime si ky nuk duken më “teori të çmendura”. Ndoshta disa njerëz thjesht panë më herët atë që të tjerët s’deshën ta besonin.