Trupi i njeriut pasqyron miliona vite përshtatjeje graduale të formuara nga lëvizja, mbijetesa dhe ndryshimi i mjedisit. Edhe pse jeta moderne duket shumë ndryshe nga ajo e njerëzve të hershëm, shumë pjesë të anatomisë sonë ende mbajnë gjurmë të së kaluarës. Nga struktura e duarve deri te mënyra si ecim drejt, trupi tregon një histori të vazhdueshme evolucioni dhe ndryshimi ndër breza. Disa nga këto ndryshime janë të dukshme, ndërsa të tjera janë aq të vogla sa kalojnë pa u vënë re në jetën e përditshme.
Një nga aspektet më interesante të evolucionit njerëzor është sa ngadalë ndodhin ndryshimet fizike me kalimin e kohës. Pavarësisht përparimeve të mëdha në teknologji, transport dhe stil jetese, trupi i njeriut sot mbetet jashtëzakonisht i ngjashëm me atë të njerëzve që jetuan mijëra vite më parë. Evolucioni nuk ndodh papritur; ai formon tiparet gradualisht përgjatë shumë brezave. Herë pas here, shkencëtarët vërejnë struktura të trupit që duket se janë bërë më pak të nevojshme se dikur, duke ofruar të dhëna për mënyrën si kanë evoluar lëvizja dhe nevojat e mbijetesës së njeriut.
Një shembull interesant gjendet në kyçin e dorës përmes një strukture të quajtur tendina “palmaris longus”. Tek kafshët që mbështeten shumë në ngjitje dhe forcën e parakrahut, kjo tendinë ndihmon kapjen dhe fleksibilitetin. Ndërsa njerëzit u përshtatën me një jetë që varej më pak nga ngjitja dhe më shumë nga lëvizjet e imëta të duarve, rëndësia e kësaj tendine u zvogëlua gradualisht. Sot, një përqindje e konsiderueshme e njerëzve lindin pa të, por shumica nuk e kuptojnë kurrë këtë ndryshim sepse zakonisht nuk ndikon në forcën apo lëvizjen e përditshme.
Shumë njerëz mund ta kontrollojnë lehtësisht nëse e kanë këtë tendinë. Duke e kthyer parakrahun me pëllëmbën lart, duke prekur gishtin e madh me gishtin e vogël dhe duke ngritur pak dorën, mund të shfaqet një tendinë e hollë në qendër të kyçit. Nëse shihet, tendina është e pranishme; nëse jo, kjo thjesht përfaqëson një ndryshim natyral që gjendet tek shumë njerëz të shëndetshëm. Ky ndryshim i padëmshëm është një kujtesë se evolucioni nuk është vetëm pjesë e historisë së lashtë — ai vazhdon në heshtje brenda trupit të njeriut, duke lidhur njerëzit modernë me të kaluarën biologjike dhe me ndryshimet graduale që vazhdojnë ende sot.
