Një nga çështjet që po dominojnë diskutimet e takimeve moderne lidhet me pritshmëritë që gratë kanë ndaj partnerëve të mundshëm, veçanërisht në lidhje me stabilitetin ekonomik dhe material.

Një anketë zbuloi se 78% e grave nuk do të dilnin me një burrë pa makinë apo apartament, edhe nëse ai tregon potencial të madh. Kjo është kthyer në një tendencë globale që tregon se shumë gra kërkojnë që partneri të ketë këto asete për t’u konsideruar seriozisht.

Studimet nga rajone të ndryshme të botës e konfirmojnë këtë prirje.

Në Azi, një studim në Kinë zbuloi se rreth 70% e grave do të konsideronin vetëm burra që zotëronin banesë, ndërsa 17.8% kërkonin edhe makinë.

Në Europë, një studim në Irlandë tregoi se 55% e grave thanë se një partner duhet të ketë patjetër mjet transporti personal.

Në Shtetet e Bashkuara, një sondazh i Pew Research Center zbuloi se 24% e grave nuk do të konsideronin një marrëdhënie me dikë që fiton ndjeshëm më pak se ato vetë.

Këto të dhëna tregojnë qartë një ndryshim themelor në takimet moderne. Përtej tërheqjes emocionale apo përputhjes karakteriale, siguria materiale dhe pavarësia ekonomike po bëhen faktorë vendimtarë.

Makina shpesh perceptohet si simbol i pavarësisë dhe vetëmenaxhimit, ndërsa banesa si shenjë e stabilitetit, pjekurisë dhe aftësisë për të ndërtuar një të ardhme të përbashkët.

Nga ana tjetër, kjo qasje kritikohet sepse mund të përjashtojë burra që janë në fillim të karrierës, që përballen me kosto të larta jetese, por kanë karakter, ambicie dhe potencial. Në këtë mënyrë, shumë persona që po ndërtojnë jetën e tyre mbeten të nënvlerësuar për mungesë të “objekteve” konservative të suksesit material.

Nëse dashuria vërtet nuk blihet, atëherë sa shumë po i kushton shoqërisë sonë ky fiksim pas makinës dhe apartamentit? Ndoshta, në përpjekjen për të gjetur siguri materiale, po humbasim lidhjet që lindin nga vlerat e padukshme, karakteri, besnikëria dhe guximi për të ndërtuar diçka bashkë nga e para. Sepse në fund të fundit, dashuria nuk është një garanci që blihet, por një udhëtim që ndërtohet dorë për dorë, edhe kur rruga nuk është e sigurt.