Fjalimi i Donald Trump në Kombet e Bashkuara ishte një moment i fuqishëm dhe i pasionuar, ku ai shpjegoi pa asnjë hezitim vizionin e tij për botën dhe politikën ndërkombëtare.

Për një orë të plotë, ai sulmoi kritikat ndaj tij dhe idetë që i kundërshton, duke e shndërruar fjalimin në një manifest të asaj që mund të quhet “Trumpizëm i pastër”, ku ideologjia e tij merret pa asnjë modifikim.

Për mbështetësit e tij, ky fjalim do të shikohet si një vepër e Trumpizmit të patrembur, një qëndrimin i shkëputur nga realiteti dhe pa frikë për të thënë atë që mendohet. Për kritikët, ky ishte një akt i çrregullt dhe përçarës, duke u bazuar në argumente të pavërtetuara dhe të ashpra.

Fjalimi i Trump filloi me lavdërimin e SHBA-ve dhe të arritjeve të tij personale. Ai tha se Shtetet e Bashkuara janë në një “epokë të artë”, një periudhë prosperiteti dhe fitorësh. Ai përmendi një prej pretendimeve më të diskutueshme të tij – se ai kishte ndalur shtatë luftëra dhe se meritonte Çmimin Nobel për Paqen. Ky përpjekje për të nxjerrë një vetëportret heroik dhe triumfues është tipike për mënyrën se si ai prezanton sukseset e tij.

Për më shumë, Trump nuk i kursyen kritikat ndaj OKB-së, duke e cilësuar atë si një organizatë që nuk arrin të përmbushë funksionin e saj kryesor: ruajtjen e paqes ndërkombëtare. Ai përmendi se OKB-ja është e mbushur me “fjalë të forta” që nuk çojnë në asgjë të prekshme, duke theksuar dështimin e saj për të dhënë zgjidhje reale për luftërat globale.

Një pjesë e fjalimit që mori shumë vëmendje ishte sulmi ndaj politikave të OKB-së për emigrantët dhe refugjatët. Trump e akuzoi OKB-në për “ndihmën që u jep pushtimeve”, duke iu referuar fluksit të emigrantëve që tentojnë të hyjnë në SHBA. Kjo ishte një nënvizim i qëndrimit të tij nacionalist, duke mbrojtur politikën e kufijve të mbyllur dhe të kontrolluar.

Në lidhje me Evropën, Trump kishte një sulm të hapur ndaj aleatëve të tij, duke kritikuar migracionin masiv dhe investimet në energji të rinovueshme. Ai e quajti ndryshimin e klimës “mashtrimin më të madh” dhe theksoi se politikat energjetike po shkatërronin Evropën, duke e çuar atë në një “rrugë të dështuar”. Për më tepër, ai ngriti shqetësimin se imigracioni i paligjshëm po kërcënonte “trashëgiminë judeo-kristiane” të Evropës.

Ndërsa kritikat e tij ndaj migracionit dhe ndryshimeve klimatike morën një ton të ashpër, Trump përmendi edhe çështjen e Rusisë dhe Ukrainës. Ai deklaroi se Ukraina mund të rikuperonte territorin e saj nga Rusia, por me një kusht – mbështetje nga BE dhe NATO, jo SHBA. Ky pohim përmbante një mesazh të qartë për aleatët e SHBA-së që duhet të bëjnë më shumë dhe të mbështesin Ukrainën në mënyrë të pavarur nga politika amerikane.

Trump gjithashtu e shfrytëzoi mundësinë për të përsëritur një nga frazat e tij të njohura – se SHBA do të vazhdojë të vendosë tarifa të fuqishme mbi ata që mbështesin Rusinë, duke e treguar sërish angazhimin e tij ndaj politikës proteksioniste dhe interesave kombëtare.

Një nga momentet më të rëndësishme të fjalimit ishte postimi i Trump në rrjetet sociale, ku përmendi mundësinë që Ukraina mund të rifitojë gjithë territorin e saj. Ky koment theksoi ndryshimin në qasjen e tij ndaj Rusisë, duke e cilësuar atë si një “tigër letre” dhe duke e minimizuar kërcënimin rus.

Në fund, fjalimi i Trump ishte një përpjekje e qartë për të mbrojtur politikën e tij të “Amerikës së Parë”, duke e shndërruar multilateralizmin dhe globalizmin në armik të brendshëm të interesave kombëtare. Ky ishte Trump pa asnjë masë, një lider që nuk heziton të sfidojë strukturat ndërkombëtare dhe të shprehë opinionin e tij të prerë për çështje të mëdha globale.

Në fund, siç ndodh shpesh me Trumpin, ky fjalim u dëgjua kryesisht në heshtje nga udhëheqësit e botës, ndërkohë që ai pohonte se “Vendet tuaja po shkojnë drejt ferrit”.//BBC