Në planin komunikues, shumica po e shoqëron këtë itinerar me tezën se gjithçka është brenda kornizës së rreptë kushtetuese: Kuvendi hap dosjen, voton me dy të tretat, Gjykata Kushtetuese bën gjykimin final. Por përtej formalizmit, vëmendja qëndron tek itinerari politik i projektuar për dhjetorin, kur një dritare zhvillimesh në skenën rajonale shihet si shansi i artë për të mbyllur një kapitull dhe për të hapur një tjetër.

Përkrahësit e kësaj linje flasin për një Presidencë që do të ketë rol më aktiv në mesazhin gjeopolitik të vendit, duke sjellë në krye të shtetit një profil të konsumuar në tryezat ndërkombëtare dhe të aftë të komunikojë drejtpërdrejt me partnerët perëndimorë.

Skeptikët, ndërkohë, paralajmërojnë për tensione të mundshme institucionale dhe apel për kujdes në retorikën që shoqëron procesin, me argumentin se çdo hap kërkon balancë kirurgjikale mes politikës dhe ligjit. Por kjo është një garë me kohën: sa më shumë thellohet kriza e perceptuar, aq më e fortë bëhet kërkesa për një zgjidhje “të madhe” që të rikompozojë skenën.

Në terrenin e drejtësisë, ndërsa pritet që seanca publike në Kushtetuese të shpalosë edhe më tej arsyetimin për dekretin, juristët e mazhorancës po artikulojnë një vijë logjike që lidhet me ekuilibrat mes institucioneve dhe efektet direkte mbi proceset zgjedhore. Kjo logjikë kërkon të bindë gjyqtarët se rasti nuk është thjesht një debat teknik i datave, por një devijim me pasoja substanciale që aktivizon standardin e “shkeljes së rëndë”. Nga ana tjetër, Presidenti përballet me akuzën politike dhe juridike njëkohësisht: nëse në Kuvend numrat janë matematikë e ftohtë, në Kushtetuese gjithçka përkthehet në peshën e argumenteve dhe konsistencën e praktikës. Kjo është arsyeja pse e gjithë ndërtesa politike po mbahet mbi një bosht komunikues ku theksi është tek rregulli, procedura dhe finalizimi brenda kornizave të Kushtetutës, që të nesërmen të mos ketë hapësirë për interpretim se u kalua një vijë e kuqe.

Teksa aktorët përgatiten për fazën vendimtare, skena publike po ushqehet me pritshmërinë e dhjetorit: nëse Hashim Thaçi lirohet dhe vjen si propozim për Presidencë, Shqipëria do të ketë kandidaturën më të debatuar të viteve të fundit, një sintezë mes kalkulës së brendshme dhe mesazhit rajonal. Në këtë mozaik, lëvizja e sotme e Kushtetueses lexohet si çelësi i parë që rrotullon mekanizmin: rrugë e hapur për seancën vendimtare në Kuvend, dërgim i dosjes në gjykim final dhe, në horizont, një garë presidenciale që premtoka të rishkruajë raportet e pushtetit,