Në një shkollë të vogël periferie, çdo mëngjes, një djalë i heshtur, Arlindi, vinte me çantën e tij të vjetër e të grisur. Nuk fliste shumë dhe rrallë shikonte dikë në sy. Librat e tij ishin të palexuar, fletoret – pothuajse bosh.

Për shumë mësues, ai ishte thjesht një nxënës i dobët, por për mësuesen e re të klasës së katërt, znj. Elira, diçka nuk shkonte.

Një ditë, gjatë kontrollit të detyrave, ajo vuri re se në çdo fletore Arlindi kishte bërë vetëm një vijë të vogël në fund të faqes.

E pyeti butë se pse nuk shkruante, dhe djali, me sytë e mbushur me lot, u përgjigj: “Mësuese, unë s’kam laps për të shkruar… ia jap motrës që të mësojë ajo.” Kaq mjaftoi që Elira të kuptonte se pas heshtjes së atij fëmije fshihej një barrë e rëndë, shumë më e madhe se ajo çantë e vogël që mbante çdo ditë.

Duke e ndjekur nga afër, mësuesja mësoi se Arlindi jetonte me nënën e tij të sëmurë dhe motrën më të vogël në një dhomë të vetme, pa ngrohje dhe pa drita. Çdo mëngjes ai ngrinte dorën në klasë, por jo për të bërë pyetje — për të kërkuar të mos pyetej. Ai kishte frikë nga e vërteta, nga mëshira e të tjerëve.

Znj. Elira vendosi të veprojë. Pa e bërë publikisht, ajo i siguroi fëmijës ushqim, rroba dhe mjetet e nevojshme për shkollë. Por më e rëndësishmja — i dha besimin që dikur i mungonte. Brenda pak muajsh, Arlindi nisi të shkruante, jo vetëm në fletore, por edhe në jetë. Sot ai është një prej nxënësve më të mirë të klasës, dhe çdo ditë në fund të orës, ai ia dhuron mësueses së tij një buzëqeshje të sinqertë — falënderimin e një zemre që më në fund u dëgjua.

Historia e tij është një kujtesë e fortë se shpesh, pas heshtjes së një fëmije, fshihet një thirrje për ndihmë. Dhe ndonjëherë, një mësuese që zgjedh të mos kthejë kokën mënjanë mund të ndryshojë një jetë të tërë,