Për më shumë se 30 vite, Mohamed Bzeek ka thënë “po” aty ku pothuajse të gjithë të tjerët kanë thënë “jo”.
Në Los Angeles, ai ia ka kushtuar jetën një misioni që pak njerëz do të kishin forcën ta merrnin mbi supe: të kujdeset për fëmijë terminalë, fëmijë që nuk kanë shpresë shërimi, pak kohë për të jetuar dhe askënd që t’i presë.

Ai i merr në shtëpinë e tij.
U jep emra.
I mban në krahë.

Dhe kur vjen fundi… ata nuk janë vetëm.

Gjatë viteve, Mohamed është kujdesur për rreth 80 fëmijë. Asnjëri nuk qëndroi gjatë. Secili la një plagë të heshtur në zemrën e tij. Çdo lamtumirë solli dhimbje.
E megjithatë, ai vazhdoi.

Edhe kur vetë u diagnostikua me kancer, dera e tij mbeti e hapur. Jo për famë. Jo për lavdi. Por sepse dikush duhet të qëndrojë pranë, kur koha po mbaron.

Në shtëpinë e Mohamedit, këta fëmijë nuk janë pacientë apo raste mjekësore. Ata janë familje.
Pa zhurmë makinash.
Pa dhoma sterile.
Vetëm ngrohtësi, dinjitet dhe dashuri njerëzore.

Historia e tij na kujton një të vërtetë të fortë:
Dashuria nuk ka pse të zgjasë përgjithmonë për të pasur vlerë.
Ndonjëherë, gjëja më e fuqishme që mund të bësh… është thjesht të qëndrosh.

Kjo është njerëzia e vërtetë. 🌍💔❤️