Babai im, sa herë hynte në dhomën time dhe gjente dritën ndezur ndërsa unë s’isha aty, më thoshte:
“Pse nuk e fik? Ç’i duhet shtëpisë ky shpërdorim?”

Nëse futej në banjo dhe gjente rubinetin që pikonte, zëri i tij ngrihej menjëherë:
“A s’të shkon ndër mend ta mbyllësh mirë? Pse ky dëm me ujin?”

Gjithmonë kritik. Gjithmonë vërejtje. Çdo gjë e vogël bëhej temë. Edhe kur u sëmur rëndë, nuk hoqi dorë nga ky stil.

Deri ditën kur gjeta një punë të mundshme. Dita e intervistës së parë për një pozicion të rëndësishëm. Nëse pranohem, mendova, largohem nga kjo shtëpi dhe i shpëtoj qortimeve të tij pa fund.

U vesha mirë, u parfumosa, dhe sapo dola nga dera, ndjeva dorën e tij në sup. Ishte i lodhur, por buzëqeshte. Më dha disa para dhe më tha shkurt:
“Shko me mendje pozitive. Ji i sigurt. Mos u lëkund.”

E mora si zakonisht: me nerva të brendshme. “Edhe tani vërejtje?”, mendova. Por u largova.

Në kompani, çdo gjë ishte e çuditshme. Pa roje, pa recepsion — vetëm tabela orientuese.
Dera e parë që hapa kishte dorezën e shkëputur. Ia vendosa dhe e fiksova.
Kaloja në kopsht — ujë i derdhur nga një vaskë e tejmbushur. E rregullova.
Ngjitesha në shkallë — dritat ndezur në mes të ditës. I fiksova pa menduar gjatë.

Kur arrita te kati i sipërm, pashë një turmë kandidatësh të veshur sikur po aplikonin për NASA. Të gjithë hynin e dilnin brenda një minute. U ndjeva i pavlerë mes tyre dhe desha të largohesha. Por emri im u thirr.

Hyra. Tre persona para meje. As edhe një pyetje. Vetëm një buzëqeshje dhe më thanë:
“Kur dëshiron të fillosh punën?”

Mbeta pa fjalë. Mendova se po talleshin. Por ata vazhduan:
“Testi yt ka mbaruar. Ne nuk vlerësojmë me pyetje. Vëzhgojmë sjelljen. Çdo ‘problem’ që pe gjatë rrugës ishte pjesë e testit. Ti ishe i vetmi që i rregullove të gjitha pa u kërkuar.”

Aty gjithçka u shua në kokën time. Nuk pashë më intervistuesit. Pashë vetëm… babanë tim.

Ai njeri që e quaja pengesë, kritik, i lodhshëm… ishte në fakt mësuesi im i jetës.
Ajo “ashpërsia” e tij ishte mburoja ime. Ato vërejtje që më nervozonin më bënë njeri të kujdesshëm, të vëmendshëm, të përgjegjshëm.

Kthehem në shtëpi i ndezur nga dëshira për t’i puthur duart e këmbët. Por para derës gjeta të afërm dhe komshinj me fytyra të zymta.

E kuptova menjëherë.

Kisha ardhur vonë.

Ai kishte ikur.

Atë ditë më mungoi zëri i tij më shumë se kurrë. Madje edhe qortimet e tij, që dikur më bezdisnin, tani do t’i paguaja me gjithçka që kam, vetëm t’i dëgjoja edhe një herë.

Si nuk e pashë më herët?
Si nuk e kuptova se sa shumë jepte pa kërkuar gjë?
Se sa shumë më donte në mënyrën e tij të ashpër por të vërtetë?

Ikja e tij ishte e hidhur.
Babai im — ai, që mendoja se më kritikonte kot — ishte në fakt më i sjellshmi me mua.

Ai ishte i drejti. Ai ishte i ndershmi. Ai ishte i kujdesshmi.
Ai… ishte njeriu që më rriti.

Dhe e kuptova vetëm kur nuk e kisha më.