Pamjet e filmuara në një kopsht zoologjik në Japoni, ku një këlysh majmuni i braktisur nga nëna shihet duke përqafuar një lodër në formë majmuni, janë bërë virale dhe kanë prekur mijëra njerëz në rrjetet sociale. I vogli, i njohur si Punch, u braktis pak pas lindjes dhe u rrit me kujdesin e stafit të kopshtit zoologjik. Në video, ai shihet duke e mbajtur lodrën fort pas vetes, duke fjetur i përqafuar me të dhe duke mos e lëshuar as kur lëviz apo afrohet te majmunët e tjerë. Për shumëkënd, këto pamje duken thjesht të ëmbla, por ato mbartin një domethënie shumë më të thellë.

Sipas kujdestarëve, lodra prej pelushi iu dha për ta ndihmuar të qetësohej dhe për të zëvendësuar, sadopak, mungesën e kontaktit me nënën. Që nga ai moment, Punch e ka konsideruar lodrën si figurën e tij të sigurisë. Ai e përqafon kur fle, e kërkon kur ndihet i shqetësuar dhe e mban pranë vetes si një burim ngushëllimi. Këto reagime tregojnë qartë nevojën instinktive për afërsi dhe mbrojtje, sidomos në fazat e hershme të jetës.

Nga këndvështrimi psikologjik, kjo sjellje lidhet me mekanizmat bazë të lidhjes emocionale dhe mbijetesës. Qoftë tek njerëzit apo tek kafshët, truri i një të porsalinduri është i programuar të kërkojë kontakt, siguri dhe përkujdesje. Kur figura prindërore mungon, krijohen forma zëvendësuese që ndihmojnë në rregullimin emocional dhe në përballimin e stresit. Rasti i Punch na kujton se nevoja për dashuri, prekje dhe ndjenjë përkatësie është universale – një themel i domosdoshëm për zhvillim të shëndetshëm, pavarësisht llojit.