Mendova se isha thjesht e lodhur nga puna. Por kur këmbët e mia pushuan së funksionuari⊠kuptova se diçka nuk ishte në rregull.
DobĂ«sia erdhi gradualisht. Ădo ditĂ« ndihesha mĂ« keq, sikur trupi im po mĂ« tradhtonte.
Pranë meje ishte Bronx, qeni im besnik. Ai flinte çdo natë pranë meje, me kokën në jastëk, duke më dhënë ngrohtësi dhe qetësi.
Por ajo qĂ« nuk dijaâŠishte se pikĂ«risht kjo afĂ«rsi po mĂ« shkatĂ«rronte.
Fillimisht mendova se ishte lodhje. Pastaj mjekët thanë stres apo ndonjë virus i lehtë.
Një tjetër mjek tha alergji nga qeni dhe më dha ilaçe. Për pak kohë u ndjeva më mirë⊠por më pas gjithçka u përkeqësua.
Një ditë u rrëzova në korridor. Nuk mund të ecja më.
Temperatura ime u rrit dhe trupi po më dorëzohej.
Ishte një mik i imi, veteriner, ai që bëri pyetjen që ndryshoi gjithçka:
âSa kohĂ« fle qeni me ty nĂ« shtrat?â
Ai e mori menjëherë qenin për analiza dhe më dërgoi urgjent në spital.
Pak orë më vonë, erdhi përgjigjja.
Një bakter i rrallë ishte në gjakun tim⊠dhe përputhej me atë që mbante qeni.
Bronx nuk ishte i sëmurë. Ai ishte vetëm bartës.
Por duke fjetur çdo natë bashkë, unë po e thithja atë bakter për orë të tëra.
Mjekët më thanë të vërtetën brutale:
Pa trajtim⊠kisha vetëm disa ditë jetë.
Filluan menjëherë trajtimin me antibiotikë të fortë. Lufta ishte e vështirë, por ngadalë fillova të përmirësohem.
Edhe qeni u trajtua.
Pas disa javësh, të dy mbijetuam.
Sot, Bronx ende është pjesë e jetës sime. Por ai nuk fle më në shtratin tim.
Sepse mësova diçka të rëndësishme:
Ndonjëherë, edhe gjërat që i duam më shumë⊠mund të na lëndojnë pa e ditur.
