Ai u lëkund mes avionit të shkatërruar drejt hapësirës së ngarkesës, gjysmë i truIIosur, gjysmë i udhëhequr nga mënyra e frikshme se si zogjtë rrotulloheshin sipër, duke refuzuar të largoheshin. Ajri jashtë ishte i mbushur me klithmat e tyre, jo thjesht britma të rastësishme, por diçka që dukej e përqendruar, pothuajse lutëse. Çdo instinkt i thoshte të qëndronte në sigurinë relative të kabinës, të priste shpëtimin, të shtirej sikur kjo ishte thjesht një aksident i çuditshëm. Por ai ndoqi ndjenjën e tmerrit në kraharor dhe hapi me forcë një ndarje të fshehtë.
Vezët ndriçonin zbehtë nën rrezen e elektrikës, guaska të brishta që mbanin jetë të vjedhura. Në atë çast, kaosi mori kuptim: zhytjet vetëvrasëse, sulmet e pandërprera, mënyra si ata e kishin ndjekur avionin deri poshtë. Kjo nuk ishte çmenduri; ishte besnikëri. Jason u gjunjëzua aty, i rrethuar nga kontrabanda dhe pasojat, duke ndier peshën e plotë të asaj që njerëzit kishin bërë për fitim — dhe asaj që natyra kishte bërë në përgjigje.
Jashtë, tufa vazhdonte të klithte, jo si përbindësha, por si prindër që kishin refuzuar të dorëzoheshin, edhe përballë grabitqarit më të fuqishëm të qiellit.
