Teologia Brixhida Muça në ditën botërore të autizmit rrëfen jetën me një fëmijë të spektrit autik.

Në emisionin “Zgjohu me MCN”, ajo tregoi se diagnizën e të birit e zbuloi para 20 vitesh kur autizmi nuk njihej gjerësisht dhe kur djali ishte 2 vjeç.

Muça shton se fëmija me autizëm ka nevojë për terapi intensive njëlloj si shkolla.

Ai menjëherë u bë agresiv, mbasi bëri vaksinën e moshës 1 vjeç, i hipi temperaturë dhe menjëherë pas saj ndryshoi sjelljen e tij.

Nuk e kam dyshuar në fillim se ishte diçka e panjohur, por duke e analizuar gjithë kohës dhe lexuar, kam kuptuar që një nga shkaqet mund të jetë dhe vaksina.

Nuk mund të jetë për të gjithë por varet për kë. Sa më shumë informohesha, po hyja në atë botën time ku unë duhet të pranoja dhe luftoja.

Ishte e dhimbshme në fillim. Njerëzit thoshin jo nuk është ashtu, djali është në rregull.

Por unë e shikoja vetë djalin se pashë ndryshimin e menjëhershëm, ndryshoi ushqimin, gjumin, gjithçka.

Hapi i parë është pranimi nga ana e prindit, pas konfirmimit nga një komision vlerësues. Krahasimet me fëmijët e tjerë, nuk i bëjnë mirë as shpirtit të tyre dhe as fëmijëve.

E çova fëmijën në terapi që 2 vjeç menjëherë, unë u vendosa jashtë.

Ndenjëm atje për pesë vite duke i folur gjuhën e vendit, në kopsht e çova, u socializua dhe shumë njerëz nuk e kuptonin autizmin e tij, se ishte social.

Prindi duhet ta tregojë që fëmija është autik, pasi të mos e trajtojnë ndryshe. Terapia për këta fëmijë duhet intensive, si një shkollë.

Pas 4 vitesh unë u bëra me vajzë, dhe djali e priti shumë mirë, fëmija i vogël e ndihmon fëmijën e madh.

Dorëzimin nuk e pranoj, por për të vrarë shpirtërisht jam vrarë. Problemi është kur thonë i ka ngjarë filanit.

Problem i madh është kur fëmija bën gjeste, që më thoshin mbaje në shtëpi.