Në Shqipëri sot, ndjesia e pasigurisë nuk është më një emocion kalimtar, por një gjendje e përhershme, e ulur thellë në nënvetëdijen e çdo qytetari. Askush nuk ndihet më i paprekshëm. Qoftë në rrugë, në lokal, në makinë apo edhe në dhomën e vet — ideja se plumbi mund të vijë pa paralajmërim është bërë realitet i heshtur dhe i pranuar, sikur të ishte pjesë e pandashme e jetës sonë urbane e rurale.

Ngjarjet kriminale nuk janë më “lajme të rënda”, janë pjesë e përditshmërisë. Ekzekutime me pagesë, atentate në mes të ditës, shpërthime, viktima të pafajshme të kapura në mes të llogarive të pista — të gjitha këto po ndodhin me një ritëm të tillë që as të shokojnë më. Të nesërmen e një atentati, njerëzit flasin për “në ç’lagje ndodhi?”, “me kë kishte lidhje viktima?”, “ishte me precedentë?”. Dhe nëse del që nuk ishte, shpërndahet me lehtësi ideja më e frikshme: që edhe i pafajshmi mund të vritet pa problem.

Kjo është Shqipëria që po ndërtohet në heshtje: një vend ku krimi nuk të gjen vetëm kur je pjesë e tij, por edhe kur je thjesht në vendin e gabuar, në momentin e gabuar. Dhe ky vend i gabuar po bëhet gjithnjë e më shpesh thjesht “kudo”.

Ironia e gjithë kësaj tragjedie? Në vend të një debati të gjerë publik, një tronditjeje kolektive, një revolte për drejtësi, kemi një shoqëri të anestetizuar. Kushdo e ndjen frikën, por askush nuk pyet më pse ndodhi, kush e lejon, apo kush mban përgjegjësi. Politika është e zënë me fushata imagjinare dhe lojëra pushteti, drejtësia në një pritje që zgjat me dekada, policia e lodhur nga konferencat për shtyp.

Ore po ky Ilir Proda, drejtori i përgjithshëm i Policisë së Shtetit, a është gjallë vallë? Apo është futur në ndonjë azil meditimi në Himalajë dhe s’na e kanë thënë? Shqipëria po i ngjan një filmi mafioz pa skenar, me atentate që ndodhin si me orar, dhe Proda duket sikur është në pushime të përhershme në “botën e qetë” ku krimi nuk ekziston. Nuk jep një deklaratë, nuk del në terren, nuk ngre zërin — ndoshta sepse është i zënë duke bërë garë me Lul Bashën se cili prej tyre ka më shumë orë gjumë në CV. Madje nëse ndonjë ditë do sulmohej godina e Policisë, nuk do qe çudi të dëgjohej ndonjë zë nga brenda: “Mos bëni zhurmë, se drejtori po fle”.

A i bën ndokujt përshtypje kjo gjë? Apo është më e lehtë të ndezësh televizorin e të shohësh ndonjë emision kazan?