Më 21 shtator 2019, rreth orës 16:04, një tërmet me magnitudë 5.8 goditi Shqipërinë, me epiqendër pranë Durrësit. Dridhja u ndje fort në Tiranë, Elbasan, Krujë dhe deri në jug e veri të vendit. Njerëzit dolën me vrap nga shtëpitë, disa zbathur, disa vetëm me rrobat e trupit. Askush nuk e priste, dhe në pak sekonda gjithçka ndryshoi.

Mbi 100 persona u plagosën, shumica nga goditjet me objekte që ranë apo nga përplasjet në tentativën për t’u larguar nga ndërtesat. Fatmirësisht, nuk pati viktima, por shumë nga të plagosurit kërkuan ndihmë në spitalet e Durrësit dhe Tiranës. Paniku përfshiu të gjitha grupmoshat, por më të prekurit ishin fëmijët dhe të moshuarit.

Mbi 500 banesa u dëmtuan rëndë, kryesisht në Durrës, por edhe në Tiranë dhe disa fshatra të Fushë-Krujës dhe Vorës. Mure të çara, tavane të shembura dhe godina të pabanueshme kjo ishte pamja që u la pas lëkundja. Në disa lagje, njerëzit kaluan natën jashtë, me batanije e çadra të improvizuara, nga frika se mos kishte tërmet tjetër. Banorët thoshin se nuk kishin parë kurrë diçka të tillë.

Shumë qytetarë prisnin ndihmë, por përgjigjja e autoriteteve ishte e ngadaltë dhe jo e organizuar. Disa bashki ofruan ndihma minimale, ndërsa qeveria u shfaq me deklarata të thata, pa ndjeshmëri. Banorët kërkonin verifikimin e banesave, strehim të përkohshëm dhe dikë që t’i dëgjonte, por përgjigjet shpesh ishin të vakëta ose të vonuara. Frika dhe pasiguria mbizotëruan për ditë të tëra.

Sizmologët thanë se ky ishte një nga tërmetet më të forta të 30 viteve të fundit, dhe paralajmëruan për pasgoditje. Në ditët që pasuan, mbi 340 lëkundje të tjera u ndjenë, disa më të dobëta, të tjera më të forta, duke mbajtur njerëzit zgjuar natën. Ekspertët kërkuan kontroll të ndërtimeve dhe përmirësim të masave mbrojtëse. Por nga ana e institucioneve, pak gjëra ndryshuan.

21 shtatori nuk u harrua, sepse nuk ishte thjesht një tërmet ishte një provë për solidaritetin dhe përgjegjësinë. Shumë njerëz ndihmuan njëri-tjetrin, duke treguar se kur sistemi dështon, zemrat nuk hezitojnë. E ndërsa ndërtesat ende mbajnë plagët e asaj dite, plagët në zemrat e njerëzve mbeten edhe më të thella. Dhe pyetja është: A jemi sot më të përgatitur për raste të tilla?