Ajo që bën prania — ose mungesa — e babait ka ndikim të thellë në trurin e një vajze të vogël. Jo sepse mungesa e babait e bën “të thyer”, por sepse prania e një babai të kujdesshëm dhe të dashur forcon trurin në mënyrë të heshtur dhe vendimtare.

Çdo herë që një baba e përqafon vajzën e tij, truri i saj lëshon oksitocinën, hormoni i sigurisë dhe lidhjes. Ky gjest i thjeshtë i dërgon trupit një mesazh të fuqishëm: “Jam e sigurt, jam e vlefshme, mund të besoj.” Kështu ndërtohet baza emocionale.

Kur ato përqafime mungojnë, shumë vajza mësojnë të forcojnë trupin dhe mendjen para kohe. Nuk e shprehin gjithmonë me fjalë, por trupi dhe truri regjistrojnë gjithçka: të shohin, të presin, të mos varen.

Me dashuri të vazhdueshme, stresi zvogëlohet, frika kontrollohet dhe truri mëson të pushojë. Një vajzë që ndjehet e mbrojtur mendon më qartë, fle më mirë dhe guxon më shumë. Ajo rritet pa pasur nevojë të provojë vlerën e saj — sepse e ndjen atë.

Me kalimin e kohës, këto përqafime ndërtojnë një vetëvlerësim të qëndrueshëm, të heshtur dhe të thellë. Vajza mëson se meriton respekt, se kufijtë e saj kanë rëndësi dhe se dashuria e vërtetë nuk dhemb.

Studimet tregojnë se vajzat me babai të pranishëm dhe të përkushtuar kanë:

Siguri emocionale më të madhe

Kontroll më të mirë të emocioneve

Më pak frikë nga braktisja

Qartësi për të vendosur kufij

Besim më të madh në vendimet dhe marrëdhëniet e tyre

Babi nuk formohet vetëm duke paguar faturat. Ai formohet duke qenë i pranishëm, duke dëgjuar, duke kuptuar dhe duke përqafuar. Sepse ndonjëherë një përqafim nga babai nuk ndryshon vetëm një çast — ai formëson mënyrën se si një fëmijë sheh dhe vlerëson veten për gjithë jetën.