Në një nga zonat më të ftohta të Finlandës, një çift ka zgjedhur të jetojë plotësisht jashtë rrjeteve publike, duke u mbështetur te zjarri, energjia diellore dhe një jetë e qetë larg gjithçkaje.

Në veriun ekstrem të Finlandës, aty ku temperaturat në janar zbresin deri në –43 gradë Celsius dhe drita e ditës zgjat vetëm pak orë, Tero dhe Tiia Aikioniemi kanë ndërtuar prej vitesh një mënyrë jetese që për shumicën duket e pamundur. Ata jetojnë në Pelkosenniemi, në një shtëpi të vogël, pa energji elektrike dhe pa ujë të rrjedhshëm, pa paguar asnjë faturë për këto shërbime për më shumë se dhjetë vjet.

Në kushte të tjera, një zgjedhje e tillë mund të mos binte në sy. Por në mes të dimrit polar finlandez, jeta e tyre duket pothuajse ekstreme. Megjithatë, sipas vetë çiftit, ky është një stil jetese funksional, ekonomik dhe mbi të gjitha i qetë.

Mbrojtja kryesore ndaj të ftohtit ekstrem është zgjidhja më e vjetër e njerëzimit: zjarri. Të rrethuar nga pyje, ata kanë mjaftueshëm dru për sobat dhe oxhaqet, duke arritur të mbajnë brenda shtëpisë së tyre prej vetëm 40 metrash katrorë një temperaturë të qëndrueshme rreth 20 gradë Celsius.

56-vjeçari Tero Aikioniemi shpjegon për median finlandeze Iltalehti se për sa kohë ka dru, i ftohti nuk përbën problem serioz. Megjithatë, ai pranon se ngricat kanë ndryshuar ritmin e jetës: daljet për në dyqane janë të rralla dhe kërkojnë planifikim të kujdesshëm.

Sfida e makinës në dimër ekstrem

Vështirësia më e madhe praktike lidhet me automjetin. Çifti përdor një gjenerator të vogël portativ për të ngrohur motorin përmes një rezistence elektrike, proces që duhet të nisë të paktën tre orë para çdo udhëtimi. Kjo e bën pothuajse të pamundur çdo lëvizje të papritur, sidomos në raste emergjente.

Pavarësisht mungesës totale të lidhjes me rrjetet publike, Tero dhe Tiia kanë arritur pavarësi energjetike. Energjinë elektrike e prodhojnë përmes paneleve diellore të vendosura në ballkon, ndërsa gjatë periudhave të gjata pa diell, bateritë furnizohen me ndihmën e një gjeneratori. Sipas Tiias, deri tani nuk kanë pasur ndërprerje serioze: ndriçimi, televizioni dhe interneti funksionojnë normalisht.

Tero mendon tashmë për hapin tjetër: instalimin e një turbine të vogël ere pranë paneleve diellore. “Nuk na mungon energjia, por kjo do ta bënte jetën edhe më të lehtë”, thotë ai.

Uji nga natyra dhe jetë në izolim

Sa i përket ujit, zgjidhja është po aq e thjeshtë sa edhe natyrore. Rreth 200 metra larg shtëpisë ndodhet një burim uji të pijshëm. Gjatë dimrit, uji transportohet me snowmobile: dy bidonë nga 50 litra mjaftojnë për larje dhe higjienë personale, zakonisht gjatë një pasditeje në saunë. Aty, me ndihmën e një lavatrice të thjeshtë, lahen edhe rrobat.

Të izoluar nga gjithçka – shtëpia më e afërt ndodhet 20 kilometra larg, ndërsa supermarketi më i afërt 40 kilometra – Tero dhe Tiia kanë ndërtuar një përditshmëri të bazuar te vetë-mjaftueshmëria. Në një botë gjithnjë e më të varur nga energjia dhe konsumi, historia e tyre tregon se edhe në kushtet më ekstreme, ekzistojnë mënyra alternative jetese. Edhe pse për shumëkënd duken të skajshme.