Vetëm pak ditë më parë, në zonën e njohur si “treshi”, një fëmijë vetëm 7 vjeç humbi jetën në rrethana që duhet të trondisin çdo shoqëri normale: duke lypur monedha mes makinave, i ekspozuar çdo sekondë ndaj rrezikut fatal. Një tragjedi që nxori lakuriq një realitet të dhimbshëm dhe të përsëritur, ku fëmijëria shtypet nga varfëria, papërgjegjshmëria dhe mungesa e reagimit institucional.

Ngjarja shkaktoi reagim publik, por duket se tronditja ndaloi aty. Në rrugë, gjithçka vazhdon njësoj. Fëmijë të vegjël, të pambrojtur, vijojnë të shtrijnë duart mes makinave, të detyruar të lypin për disa monedha, ndërsa prindërit, pavarësisht se kjo praktikë është e ndaluar me ligj, vazhdojnë t’i shfrytëzojnë si burim të ardhurash. Tragjedia nuk shërbeu si alarm, por si një lajm që u konsumua dhe u harrua.

Këtu problemi nuk është vetëm varfëria, por normalizimi i saj në formën më mizore: përdorimi i fëmijëve si mjet mbijetese. Është një zinxhir përgjegjësish që nis nga familja, por nuk mbaron aty. Institucionet që duhet të mbrojnë fëmijët, strukturat sociale, inspektorët, policia dhe shërbimet e mbrojtjes së të miturve, dështojnë çdo ditë që lejojnë këtë skenë të përsëritet para syve të të gjithëve.

Një shoqëri që toleron fëmijë në rrugë, duke rrezikuar jetën për disa monedha, është një shoqëri që ka pranuar humbjen morale. Vdekja e një 7-vjeçari nuk duhet të jetë thjesht një kronikë e zezë, por një pikë kthese. Përndryshe, heshtja jonë kolektive do të jetë bashkëfajtore në tragjedinë e radhës.