Në largësi, ajo pa një burrë që dukej si i pastrehë. Ai po qëndronte aty, duke vështruar drejt vendit të dasmës. Meqë ceremonia po mbahej në një park publik, prania e tij nuk ishte krejtësisht e pazakontë, por mënyra si i shikonte i dha Christy-t një ndjesi të keqe.
Në fillim u përpoq ta hiqte nga mendja. Kishte aq shumë gjëra për të menduar dhe të ftuarit po fillonin të mbërrinin. Por sa herë që kthente kokën, e shihte sërish burrin duke vëzhguar në heshtje.
Kur ceremonia nisi, për një çast ajo harroi gjithçka. Po ecte drejt altarit pranë babait të saj, e lumtur që po martohej me njeriun e ëndrrave. Por pak më vonë, sytë i ranë sërish mbi të njëjtin burrë.
Tani ai nuk ishte më larg. Kishte lëvizur më afër dhe ndodhej pranë zbukurimeve me lule. Kjo filloi ta shqetësonte seriozisht, sepse ndryshe nga kalimtarët e tjerë në park, ai nuk po largohej.
Sa më shumë kalonte koha, aq më afër dukej se vinte. Edhe pse Christy po përpiqej të shijonte çdo moment të dasmës, mendja i shkonte vazhdimisht tek ai burrë. Pse po afrohej kaq shumë? Dhe pse po e shikonte në atë mënyrë?
Pasi ceremonia përfundoi, të ftuarit nisën t’i uronin çiftit. Në një moment, Christy i tregoi një mikut të saj për burrin e dyshimtë. Miku e kuptoi menjëherë shqetësimin e saj dhe vendosi të shkonte ta largonte.
Nga larg, Christy i shihte teksa flisnin. Nuk arrinte të dëgjonte çfarë thoshin, por dukej qartë që burri nuk donte të largohej. Madje në një moment ai nisi të tregonte me dorë drejt saj, gjë që e bëri Christy-n të dridhej edhe më shumë.
Pas pak, situata u qetësua dhe burri u largua. Christy mori frymë e lehtësuar dhe mendoi se gjithçka kishte mbaruar aty. Por e kishte gabim.
Më vonë erdhi koha për fjalimin e shokut të ngushtë të dhëndrit. Të gjithë ishin ulur, po qeshnin dhe po shijonin atmosferën, kur Christy pa një lëvizje të çuditshme pas skenës. Kur e dalloi më mirë, zemra iu ndal për një çast.
Ai po ngjitej drejt skenës. Ndërsa shoku i dhëndrit vazhdonte fjalimin, burri i pastrehë po përpiqej të merrte mikrofonin. Të gjithë mbetën pa frymë. Siguria u afrua menjëherë dhe u përpoq ta largonte.
Për disa sekonda u duk sikur ai hoqi dorë. Por pikërisht para se të zhdukej pas skenës, u kthye nga turma dhe bërtiti me zë të lartë: “Urime, Christy Bennett!”
Në atë çast, gjithçka ndryshoi. Christy u shtang. Ai nuk kishte thirrur mbiemrin e saj të ri pas martese, por emrin e saj të vajzërisë. Askush nuk e kuptonte si mund ta dinte ai këtë.
Ndërsa të gjithë ishin të habitur, Christy filloi të ndiente diçka tjetër. Zëri i tij… i dukej i njohur. Mënyra si fliste po i sillte ndër mend dikë nga e kaluara.
Ajo u afrua drejt tij, ndërsa burri i saj e ndoqi i shqetësuar. Kur më në fund e pa nga afër dhe i dëgjoi fjalët e tij, kujtimet e goditën si rrufe. Ajo shpërtheu menjëherë në lot.
Burri i saj mendoi se diçka e keqe kishte ndodhur dhe u zemërua, por Christy e ndali. Pastaj u kthye nga të gjithë dhe zbuloi të vërtetën: ai burrë ishte zoti Diaz, mësuesi i saj i preferuar nga shkolla.
Turma mbeti pa fjalë. Christy e pyeti mes lotësh si kishte përfunduar në atë gjendje. Me zë të ulët, zoti Diaz nisi të tregonte historinë e tij.
Pas largimit të Christy-t nga shkolla, jeta e tij kishte marrë një kthesë të dhimbshme. Gruaja e tij ishte sëmurur rëndë dhe kishte ndërruar jetë pas pak kohe. Jo shumë më vonë, ai kishte humbur edhe punën.
Pa para dhe pa askënd që ta ndihmonte, ai kishte humbur gjithçka dhe kishte përfunduar duke jetuar në park. Atë mëngjes, kur kishte parë rastësisht Christy-n, e kishte njohur menjëherë dhe kishte dashur vetëm ta uronte.
Ai kishte kaluar gjithë ditën duke menduar për një fjalim të vogël për të, por mënyra si u afrua krijoi vetëm frikë dhe kaos. Me përulësi, ai kërkoi falje që kishte ndërprerë ceremoninë.
Por Christy bëri diçka që askush nuk e priste. Ajo u kthye nga të ftuarit dhe u kërkoi të gjithëve të uleshin sërish. Pastaj mori mikrofonin… dhe ia dha zotit Diaz.
Ajo i tha se duhej ta mbante fjalimin që kishte përgatitur. Të gjithë mbetën të habitur, por u ulën përsëri nga kurioziteti. Dhe kur zoti Diaz nisi të fliste, atmosfera ndryshoi krejt.
Fjalimi i tij ishte i mrekullueshëm. Ai foli për Christy-n, për zemrën e saj të mirë, për sa shumë kishte shkëlqyer si nxënëse dhe për sa me fat ishte burri i saj që po e merrte për grua. Në fund, pothuajse të gjithë kishin lot në sy.
Pas fjalimit, Christy e përqafoi fort dhe i kërkoi falje. Ai u habit, sepse nuk kuptonte pse po kërkonte falje. Por Christy i tha se ndihej keq që ai po jetonte në atë gjendje dhe se donte ta ndihmonte.
Fillimisht, zoti Diaz nuk donte ta pranonte ndihmën. Nuk donte të bëhej barrë për askënd. Por Christy nuk e la të largohej në heshtje.
Pas dasmës, ajo u kujdes që ta takonte rregullisht në park. Pak nga pak, i gjeti një vend të përkohshëm ku të qëndronte, e ndihmoi të rimblidhte veten dhe më pas i siguroi edhe një mundësi të re për të dhënë mësim.
Ngadalë, jeta e zotit Diaz filloi të ndryshonte. Ai rifitoi stabilitetin, gjeti sërish punë dhe më pas edhe një vend të përhershëm për të jetuar. Kur më në fund u sistemua, ai ftoi Christy-n dhe burrin e saj për të festuar së bashku.
Ajo që nisi si ndërprerja më e çuditshme e një dasme, përfundoi si një nga momentet më prekëse të jetës së saj. Sepse ndonjëherë, njerëzit që duken të humbur për botën… janë pikërisht ata që dikur kanë ndryshuar botën tonë, do t’iu jemi mirenjohes nese do te na ndihmonit që të mirmbajmë faqen vetëm duke shtypur(mbi foton) që ndodhet më poshtë.Faleminderit për mirkuptimin SHQIPE
