Ky është Evgeny.

Jeton në Rusi.

Ai është i martuar, e do partneren më shumë se çdo gjë dhe kjo dashuri është gati të trefishohet sepse ajo është shtatzënë.

Evgeny pret me ankth të mbajë djalin e tij në krahë.

Në ditën e madhe hyn në sallën e lindjes, merr dorën e gruas, gjithçka shkon mirë.

Misha lindi në kohën e duhur.

Mjekët, megjithatë, u vjen keq, ai ka sindromën Down, fatkeqësisht nuk u shfaq gjatë kontrolleve.

Gruaja fillon të qajë.

Nuk pranon ta mbajë të voglin në krahë, nuk ia del dot, nuk e ka dëshirë ta jetojë atë jetë.

“Të lutem, le ta japim për birësim” janë fjalët e saj.

Evgeny është i dërrmuar. Ai përballet me një zgjedhje të tmerrshme.

Të qëndrojë pranë gruas që dashuron, ndoshta të përpiqet të krijojë një familje përsëri, ose të kthejë përmbys ekzistencën e tij dhe ta rrisë atë fëmijë vetëm.

Djali i tij, mishi i mishit të tij.

Evgeny e përqafon të voglin në gjoks.

Ai ndjen vetëm dashuri.

Papritur gjithçka është e qartë. Nuk ka zgjedhje për të bërë.

Nuk ka pasur kurrë.

Ai divorcohet, pastaj merr Mishën e tij dhe e çon në shtëpi. Ai nuk ndjen zemërim apo inat. Ai vetëm dëshiron që djali i tij të rritet i dashur, i përkëdhelur, i lumtur, i përkushtohet me shpirt dhe trup atij.

Ai studion, merr kurse për Trisominë 21, shpik një mijë lojëra për të stimuluar dhe argëtuar të voglin e tij.

Ndonjëherë ai ka frikë të mos jetë në gjendje. Miqtë e tij, megjithatë, nuk heqin dorë për asnjë moment prej tij, i japin gjithçka që i nevojitet, me radhë janë me Mishën.

Edhe gjyshja e do.

Shtëpia e Evgeny është gjithmonë plot me njerëz, të qeshura dhe dashuri.

Ata janë familjar.

Evgeny ndihet si babai më me fat në botë.

Misha nuk është barrë, as ndëshkim.

Dhe një fëmijë. Është djali i tij. Dhe është një dhuratë!